Narodowe Święto Niepodległości

        11 Listopada 1918 roku Polska odzyskała suwerenność po 123 latach zaborów, niewoli naznaczonej walką, cierpieniem i wysiłkiem wielu pokoleń Polek i Polaków nasz kraj odzyskał suwerenność. Tego samego dnia podpisano zawieszenie broni między aliantami a Niemcami, kończąc I wojnę światową. W Polsce tego dnia Rada Regencyjna przekazała Józefowi Piłsudskiemu władzę wojskową. Przez to, odbywają się ceremonie wojskowe, składanie wieńców pod pomnikami, odczytywane są apele pamięci i śpiewany jest hymn narodowy. W całym kraju organizowane są msze święte, koncerty i inne wydarzenia upamiętniające wydarzenia sprzed lat. Wiele osób uczestniczy w uroczystościach, a także w mniej formalnych wydarzeniach, które pozwalają uczcić pamięć o bohaterach narodowych. 

     Polska święciła swój wielki sukces, ale niestety nie wszystko układało się dobrze. Niemcy, ponosząc klęskę na froncie zachodnim, uważali się za zwycięzców na wschodzie Europy, a w rękach władz niemieckich znajdowały się ziemie polskie zaboru pruskiego i obszary zaboru rosyjskiego. Partia bolszewicka, która zdobyła władzę w Piotrogradzie i Moskwie, miała nadzieję, iż „zaniesie" rewolucję do Europy, oczywiście przez ziemie polskie. Jej celem ostatecznym było połączenie zwycięskiej rewolucji w Rosji, ze zwyciężającą - jak uważali bolszewicy - rewolucją niemiecką. Niepodległa Polska była więc dla bolszewików przeszkodą. Należało ją pokonać. Przez wiele lat partia rządząca w Moskwie wcielała w życie swe plany. Tymczasem I wojna światowa spowodowała wielkie zniszczenia ziem polskich, zaostrzyły się również konflikty społeczne. Brakowało żywności, ludzie nie mieli pracy szerzyły się choroby.

     Rada Regencyjna w okupowanej Warszawie, istniejąca z nominacji cesarzy niemieckiego i austriackiego, usiłowała uniezależnić się. Podejmowała również działania mające doprowadzić do tworzenia organów przyszłego, niepodległego państwa. Ogłosiła m.in. objęcie władzy nad zależnymi dotąd od Niemców oddziałami polskimi. W Lublinie z 7 na 8 listopada 1918 roku utworzony został Tymczasowy Rząd Ludowy Republiki Polskiej. Nadawali mu ton politycy socjalistyczni i z radykalnego skrzydła ruchu chłopskiego. Koncepcje polityczne tego rządu i głoszone przezeń hasła powodowały, iż duża część społeczeństwa, w tym silny i wpływowy ruch narodowo - demokratyczny, wykazywały opór i niechęć. Politycy z Narodowej Demokracji z Romanem Dmowskim na czele utworzyli we Francji 15 sierpnia 1917 roku Komitet Narodowy Polski. Jego zadaniem było kierownictwo polityczne i reprezentowanie interesów polskich wobec koalicji antyniemieckiej. Komitet ten uzyskał nawet dyplomatyczne uznanie jako oficjalne przedstawicielstwo polskie ze strony Francji, Anglii, Włoch i Stanów Zjednoczonych.

     Było to o tyle ważne, że dzięki staraniom Romana Dmowskiego i Ignacego Padarewskiego Polska uzyskała własne przedstawicielstwo na arenie międzynarodowej. Tym samym uzyskała osobowość prawną, z którą można było prowadzić rozmowy na temat jej przyszłości. Komitet Narodowy dysponował liczącą się siłą zbrojną. W końcowej fazie wojny Francuzi chcieli doprowadzić do uznania przez mocarstwa koalicji za polski rząd Komitet Narodowy Polski, ale uniemożliwił to opór Wielkiej Brytanii. Utworzenie rządu narodowo - demokratycznego spotkało się także z oporem wpływowej wówczas w kraju lewicy. Ponadto istniała groźba walki wewnętrznej, bowiem koncepcje narodowe najprawdopodobniej musiały zaostrzyć antagonizmy pomiędzy Polakami a mniejszościami narodowymi.

     1 sierpnia 1917 roku Benedykt XV wystosował do naczelników państw walczących notę, która podawała konkretne zasady, na jakich powinien być zawarty pokój, a jedna z nich mówiła o rozwiązaniu sprawy Polski, Belgii i Serbii. Głos papieża nie osiągnął niestety spodziewanych rezultatów. Odpadnięcie z wojny Rosji stworzyło zupełnie nową sytuację,  wówczas papież mógł myśleć o odrodzeniu państwa polskiego w granicach wszystkich trzech zaborów. Benedykta XV żywo interesował los Polaków cierpiących w wyniku działań wojennych, dał temu wyraz w listach do biskupa księcia Sapiehy z 1 lutego 1915 roku, a także w listach do Henryka Sienkiewicza z 11 listopada 1915 roku.

       Dzień 11 listopada został wprowadzony do oficjalnego kalendarza świąt państwowych stosunkowo późno, bo dopiero pod koniec lat trzydziestych XX w. Ustawa Sejmu RP z 23 kwietnia 1937 r. głosiła, że dzień ów, „jako rocznica odzyskania przez Naród Polski niepodległego bytu państwowego i jako dzień po wsze czasy związany z wielkim imieniem Józefa Piłsudskiego, zwycięskiego Wodza Naczelnego w walkach o wolność Ojczyzny – jest uroczystym Świętem Niepodległości”.

Materiał opracował: Bogusław Makara

Źródło: Internet